وزعيت بينابينيت

این رو می ذارم ولی اگه یه روز دیگه دیدن عوض شده تعجب نکنید چون احتمالا عوضش میکنم

سفر

من ریک شوم تو الزا اینجا پاریس نمی­شود

گرچه

تو از برگمن زیباتری و من بوگارت نیستم

                                                             لازلو هم نیستم

                                                                        کاپیتان حتی

من فقط بند سندل لای انگشتانت را دنبال می­کنم

                                                                        تا بالا

داستان­های بزرگ برای آزادی نمی­نویسم

لایه­های معنا را در هم نمی­تنم

ولی غم را می­شناسم

 شادی را؛

سکوت را؛ لذت را

با زبان و چشم و دست و اگر لازم باشد پا

***

یاد زمستان­های سرد کم­نفت به­خیر؟

یاد روزی که شیر بشکه خراب شد و

                                                کوچه­هایی که تمام نمی­شدند؟

من از میان تیرهای چوبی برق آمده­ام

از میان بوی چسب و درخت­های بلند و قطور توت

و در ترک­های لبانت زندگی می­کنم

در ترک لبان تو

                        که پایان سفر منی از زشتی به زیبایی

اما اینجا پاریس نمی­شود

هرچقدر هم پوستت سفید باشد و زیبا باشی

هرچقدر شلوار­های بندیت قشنگ باشند و موهایت بلوطی...

هرچقدر بنویسم نمی­شود

                                    می­شود

                                                ی­شود

                                                            شود

                                                                        ود

                                                                                    د

الان ساعت چهار صبحه و من فردا هشت صبح کنکور دارم.

گنجشک روی موزاییک

                        می­پرید و جلو می­رفت و پسر کاپشن سفید روی ردیف صندلی­های قرمز دراز کشیده بود و به بدبختی بزرگ تولدو می­خندید. ضربه­ی سر اول را به سختی با دست چپ گرفت و زمین افتاد و مهاجم یوونتوس توپ برگشت را با سر به تور چسباند. گنجشک همینطور با پرش­های کوتاه خودش را به زیر یکی از ردیف­های صندلی­ها رساند و شاید حتی یک لحظه خودش را هم در موزاییک براق نگاه کرد.

زن موهای مش کرده­اش را برای چندمین بار مرتب کرد و به خاطره­ی مهندس ریش جوگندمی درباره­ی خانم گل بدن گوش داد. دختر کوچکش نیم ساعت پیش ساعت 12:30 سرش را روی پایش گذاشته و  ده دقیقه پیش خوابیده بود. زن هم از خندیدن مردها به خانم گل­بدن ناراحت بود؛ هم از اینکه مجبور بود دختر کوچکش را به زودی از خواب بیدار کند. مهندس جوگندمی داستانش را با خنده­ی دندان­نمایی تمام کرد ـ دندان­هایش زرد بودند ـ و چون همه­ی همکارانش ساکت بودند؛ منطق نمک داستان را به دقت شرح داد.

وقتی اینتر گل دوم را زد و بازی را مساوی کرد جوانک خوابیده هم نیم­خیز شد. تولدو یک توپ عجیب دیگر را گرفته بود؛ ولی عجیب­تر از خوشبختی لحظه­ای تولدوی بدشانس این بود که هیچکس هیچ توجهی به گنجشک نمی­کرد؛ مردان و زنان سرهایشان را طرفی انداخته بودند و با دقت به پشت شیشه­های دروازه­ی فرودگاه کوچک نگاه می­کردند جایی که هواپیمای کوچک آماده می­شد؛ مامور پلیس جلوی در شاید از اینکه مرکز همه­ی نگاه­ها بود لذت می­برد؛ شاید هم نمی­برد.

کارگران فرودگاه کف سالن را خوب برق انداخته بودند و گنجشک که چندین متر روی زمین جهیده بود از تماشای عکس خودش خسته شد و پرید. دختر که لحظه­ای چشمنش را باز کرده بود گفت:«مامان گنجیشک» و زن مومش از فرصت استفاده کرد و پاهای چکمه­پوشش را کمی تکان داد و گفت:«بخواب دخترم؛ هنوز زوده بیدار شی؛ بخواب؛ خیلی زوده»