وزعيت بينابينيت

تقاطع

آقاي ابوالحسن داوودي تصميم گرفته يه فيلم اجتماعي بسازه. فيلم اجتماعي به اين دليل ساخته مي شه كه كارگردان راجع به يه سري مسائل يه ديدگاهي داره كه ميخواد تو فيلم نشون بده. مثلا در فيلم crash(تصادف) ديدگاه فيلم اينه که خوبي و بدي آدم‌ها ربطي به رنگ پوستشون نداره. يا بهتره بگيم اين يکي از درون‌مايه‌هاي فيلمه؛ حالا مي‌رسيم به تقاطع:

معمتدآريا مطلقه است و در رابطه‌اش با پسرش و آقاي دکتر مشکل دارد.

پسر معتمدآريا که پدر ندارد دچار مشکلات جدي است.

درونمايه‌ي اول: زن تنها مشکلات بسيار زيادي دارد و پسرش نيز به همچنين.

بيژن امکانيان به محض جدا شدن از زنش دچار بدبختي‌هاي پياپي مي‌شود.

دختر بيژن امکانيان درست بعد از طلاق جنده؛ معتاد؛ و ... مي‌شود و خودش را مي‌کشد.

درونمايه‌ي دوم: اگه زنتو طلاق بدي خودت ورشکست مي‌شي دخترت جنده! (آدم ياده ماجراي خواهر و آکواريم مي‌افته)

پدر بهرام رادان يک کاسب‌کار بي‌وجدان است که از حال و روز پسرش خبر ندارد.

بهرام رادان آدم بي‌وجداني است و خيلي راحت پدرش را گول مي‌زند و رفيقش را دور.

درونمايه‌ي سوم: اگه صوتي تصويري داري خودت کفتاري؛ پسرتم نامرده!

(کاري نداريم که من هرچقدر فکر کردم نفهميدم چطوري يه آدمي که تراشکاري داره چکش دست فروشنده‌ي صوتي تصويري گير کرده؟؟؟)

زني که مراقب بچه گل‌فروش است بدبخت و بيچاره است.

پسر گل‌فروش هيچ گهي نيست ولي لبخند فرشته‌گون مي‌زند

درونمايه‌ي چهارم: اگه تا گردن زندگيت گهي باشه؛ به مادرقحبه‌هايي مثل بهرام رادان لبخند فرشته‌گون مي‌زني!

نگاه به همين درونمايه‌ها ديد باستاني آقاي داوودي رو روشن مي‌کنه. ديگه بحثي به نظرم لازم نيست. کاري به بقيه‌ش نداريم و به خوش‌بينيه آزار دهنده‌ي فيلم هم کاري نداريم!

ميم مثل مادر:

يک مثال خوب از اروتيسم اسلامي در ميم مثل مادر هست. جايي که روي نماي بسته‌ي لب گلشيفته آيه قرآن پخش مي‌شه. بعد من هرچي مي‌گم بابا عرفان همين لبه! همه مي‌گن نه.

قرار بود ما گريه کنيم که نکرديم! قرار بود بقيه تو سينما گريه کنن که تو سالن سينما فلسطين يه نفرم هق هق نکرد و بور شديم!

گلشيفته‌رو سال 66-67 تو جنگ مي‌بينيم. سال 74-75 تو تهران مي‌بينيم. سال 85 هم مي بينيمش بعد از زاييدن بچه و گاييدن خودش واسه يه لقمه نون. ولي قيافه‌ش اصلا تکون نخورده! نکته: يکي از کاربرداي اصلي گريم همينه. پير کردن آدما!

اينم بگم که من آخر نفهميدم اين دوست گلشيفته اون ماسکا رو کجا برده بود. قضيه در حد اينه که پشه‌ها روزا کجا مي‌رن.

بهترين لحظه‌ي فيلم جايي بود که گروه کج‌وکوله‌ها شروع کردن خوندن. بعد روشون صداي يه گروه کر حرفه‌اي پخش شد! آخه اگه اينا اين‌طوري مي‌خونن که خب هر هفته کنسرت بذارن! اگه قراره من با اون آدما همدردي کنم بايد صداي خودشونو بشنوم.

فيلم چندتايي صحنه‌ي تاثيرگذار داره. البته اون جايي که گلشيفته با کاتر اون دوافروشه کثيفو زد خوب بود. مخصوصا بايد برا بيضايي بذارن ببينه که بفهمه بعضي وقتا زنا مي‌تونن خودشونو نجات بدن!

خلاصه اينکه فيلم با حدودا 30-40 درصد تغيير مي‌تونست يه فيلم معقولي از کار در بياد. يعني بر خلاف تقاطع که کلا از بيخ/از پايه/ از ايده/از فکر غلط و اشتباه بود. ميم مثل مادر يه سري ايده‌هاي خوب داشت؛ به هر حال فيلمي بود راجع به آدمايي که از جامعه حذف شدن؛ کسايي که تو جنگ بودن ولي الان مفقودالاثر محسوب مي‌شن؛ و بچه‌اي که نمي‌خوان زنده باشه.